Bu kez bu sevimli yerde konaklayacağız ve çok heyecanlıyız. Aradan tam yirmi yıl geçmiş. Internetten araştırdığımızda artık onlarca pansiyon bulmak mümkün. Biz Ankh Pansiyonda karar kılıyoruz.

Kaleöy’ün SÄ°T alanı olmasından dolayı pek çivi çakılamıyor gibi bir hali var. Zaten buranın albenisini saÄŸlayan da bu otantiklik. Artık 20 yıl öncesi gibi deÄŸil 3 - 5 ev dışında tüm evler pansiyon olmuÅŸ. Rahmi Koç ve Demirören’lerin de evi bulunmakta. Ankh Pansiyon bizim gezdiÄŸimiz en temiz konaklama tesisi. Hemen denizin üstünde. Fakat denizde turkuaz bir cam gibi. Ve bu camekanın hemen altı ise sergilenen tarihi eserler ile bir su altı müzesi gibi.

Araba ile ulaşımın olmadığı Kaleköy’e tek ulaşım yolu Üçağız’dan tekne ile olmakta ve kalacağınız pansiyon sahibi sizi buradan tekne alıp pansiyona götürmekte. KaÅŸ üzerinden Üçağız’a geliÅŸte sapaktan sonra 20 km, Demre üzerinden geliÅŸte ise sapaktan 15 km yol alınması gerekmekte.

Artık www.yinedustukyollara.com u kızdırmadan dondurmaya gelelim. Kaleköy’e gelirseniz hangi pansiyonda kalırsanız kalın, ya da günübirlik geldiyseniz hangi restaurantta yemek yerseniz yiyin ama mutlaka bu dondurma için Ankh Cafe’ye gelin. MuhteÅŸem bir lezzet. Hiç bir katkı yok. Gerçekten de yapılırken bu ritüeli başından sonuna dek izledim.  Hiç bir koruyucu, esans, gıda boyası ya da bilmediÄŸimiz bir ÅŸey yok. Sadece 3 çeÅŸit dondurma var. Muz, ÅŸeftali ve fındık. Hepsi de katkısız o nedenle renkleri öyle muz deyince sapsarı ya da ÅŸeftali deyince turuncu deÄŸil.

Fakat lezzetleri inanılmaz. Adeta bir sorbe lezzetinde. Dondurma eksperimiz Batur; “Ben hayatımda böyle dondurma yemedim, muz aynı muz gibi, ÅŸeftali ise sanki taze ÅŸeftali” diyordu.

www.ankhpansion.com (En son bağlandığımda Avast virüs uyarısı veriyordu) 0 242 874 21 71

KuruluÅŸu ise 1962′ye kadar gitmekte. Time Out London dergisi son 4 - 5 yıldır en iyi F&C restaurant’ı payesini vermekte.

Toplamda 4 - 5 masalık bir restaurant. Hafif kilolu iseniz masaya oturmak bir hayli zor olmakta. Doğru dürüst bir aspirasyon yok, üzerinizin yağ kokması kaçınılmaz gözüküyor. Ama belki kapının hep açık olmasından dolayı pekte öyle değil.

Fakat bu zorlukların hepsi gelecek balık için değer diye düşünmekteyim. Mezgit (Haddock), Pisi (Plaice), Morina (Cod) alternatifleriniz bulunmakta. Çıtır çıtır Cod Fish çok leziz. Yanında ev yapımı patates (genellikle sirke ile servis ediliyor) ve tartar sos ile muhteşem oluyor.

Ve tabii ki Londra ÅŸartlarına göre çok ucuz bir restaurant. “Cheap Eats in London” listelerinden hiç düşmüyor.

Pazar günleri hariç 12:00 ile 23:00 arasında hizmet vermekte.

Hemen pazarın giriÅŸinde “Wright Brothers” istiridyeleri var. Bu okyanus istiridyeleri pek bir lezizler.

Bütün standlarda ev yapımı fast food’lar var. Hamburger, tavuk, kaz, el yapımı çikolatalar, ev yapımı biralar vs. Hangisinin önünde çok kuyruk varsa tercihimizi otomatik olarak o yöne çeviriyoruz. Karnımızı bir güzel doyurduktan sonra ise üzerine bu harika krem karameller çok iyi geliyor.

Yok hayır yediÄŸiniz o devasa hamburgeri hala bastıramadığınızı düşünüyorsanız, “Chegworth Valley“in katkısız meyve suları denemeniz için emrinize amade…

Bir de Borough Market’ten Ultra Chocolate Brownie almayı unutmayın. Gerçekten çikolata ile kek arasında gidip gelen bu lezzeti kesinlikle kaçırmayın.

Amasrada balık porsiyon usulu ile değil, tava usulu ile servis edilmektedir. Bir tava yaklaşık 3 porsiyon kadardır. Balıklar tavaya bir düzen içinde dizilir ve hafif tavanın şeklini alarak çıtır çıtır kızarmış olarak servis edilir.

Amasra’da meze olayı pek yoktur. Yemek yemenin tek bir amacı vardır, o da Balık. Bir de balığın yanına olmazsa olmaz “Salata”. Amasra’daki balık restaurantları arasında gizli bir salata rekabeti vardır. İçindeki yeÅŸillik çeÅŸidine ek olarak üst kısmı resim gibi süslenir. Yemeye kıyamayacağınız bir görüntü oluÅŸur. 

Bu gidiÅŸimizde Karadeniz hamsisi, yöresel palamut ve küçük karadeniz mezgit’i yedik. Hepside birbirinden enfesti. 

Hepsinden sonrada, torba yoğurdu üzerine muz ya da kivi, bal ve fındık dökülerek oluşturulmuş tatlı. 

Zamansız aramızdan ayrılan “Barış Akarsu” neredeyse Amasra’nın alamet-i farikası olmuÅŸ. Adına özel festivaller, ödüller verilen Barış’ın resimleri, posterleri kentin dört bir yanında yer almakta.

Yağmurlu bir Amasra gününde ziyaret ettiğimiz kentten, en kısa sürede tekrar gelebilme dilekleriyle ayrılıyoruz.

Adanın yaklaşık %20 lik bölümünde yerleşim var ve yerleşim tamamen iskele çevresinde yoğunlaşmış. Kalpazankaya ise bu yerleşime tam zıt istikamette bulunmakta. Yani sessiz ve dingin tam çam ormanları içinde bir bölgede. Tam altında bölgeye ismini veren kalpazankaya ve plajı bulunmakta. İstenirse buraya tekne ile yanaşmak için mini bir iskele de var. Restaurantta oturduğunuzda tam karşınıza 1960 ihtilali ile o hüzünlü 3 idam kararının alındığı Yassıada gelmekte.

Restaurant’a girer girmez o salaÅŸ masa ve sandalyelerin üzerinde, cumartesi için zeytinyaÄŸlı dolma sarmakta olan iki hanımefediye kolay gelsin dileklerinde bulunup, manzaralı bir masaya yerleÅŸiyoruz. Zaten manzarası olamayan bir masa yok gibi ama. Oturur oturmaz etrafınızı serçeler çeviriyor. Masaya hemen konan su ve ekmek ardından, daha sipariÅŸlerimizi bile veremeden serçelerin beslenme saatine geçiyoruz. Belli ki hepsi insana çok alışık. Bir süre sonra serçeler masa üzerine müdahil olmaya baÅŸlıyorlar ve biraz daha ileri giderek avcunuzdan ekmekleri toparlıyorlar.

Batur oturur oturmaz abi, abi diyerek servis görevlisini çağırıyor ve sipariÅŸini söylüyor; “Bana tandır lütfen”. Fakat acı gerçekle karşılaşıyor, tandır hafta sonları oluyormuÅŸ. Genelde sipariÅŸler köfte ve istarvit tava üzerinde yoÄŸunlaşıyor. Güzel çoban salatalar ve yoÄŸurtlu çıtır çıtır semiz otları yemek öncesi mideye indiriliyor.

Köfteler gerçekten çok leziz, iri, son derece pişkin ve içi sulu. Patatesler ise kuru ve fazlasıyla yağı çekmiş.

İstarvit ise taptaze iyi kızartılmış ve güzel bir sunuşla hazırlanmış.

Hepsinin üzerine ise son derece lezzetli sufleler geliyor.

Belki haftaiçi olmasından kaynaklı, servis görevlileri pek bir ilgisizler. Ben yemek üzerine çay yaptırmayı beceremiyorum. Halbuki içeride çalışanlar demli çaylarını içmekteler. Meğer sadece çalışanlar için çay yapmışlar ve bitmiş. Fakat olaya Selda el koyunca çay demlenmesini sağlıyor.

Tuvaletler bu salaş mekan ile çok ilgisiz olarak tertemiz.
Sekiz kişi yaklaşık 190 ytl hesap ödüyoruz (23 ytl/kişi).

Yalıkavak’ta Kavaklı köftecide herzamanki gibi oturacak yer bulamayınca, aile büyüklerini bekletmemek adına 20 metre ötedeki Ali Kestaneci’ye yöneliyoruz. Ben mekanın spesyalini istiyorum, genelde ise Kasap Köfte, Ä°stanbul Köfte ve Yaprak CiÄŸer sipariÅŸi veriliyor. Köfteler marketlerde satılan donuk köftelere benziyor. Pek iddaası yok. Ali Kestaneci özel ise hünkarbeÄŸendi üzeri fıstıklı köfte denebilir. Biraz yaÄŸlı fakat lezzetli bir ÅŸey. Ama tekrar bunun için gidermisin derseniz, gitmem derim. Ama Yaprak CiÄŸer ise umulanın çok üzerinde lezzetli ve pamuk gibi bir ciÄŸer. Bu mekanda tek geçerim. Unutmadan bir de irmik helvaları çok lezzetli.

KuÅŸadası’nda gayet eÄŸlenceli bir günlük su parkı molasından sonra Ä°stanbul’a doÄŸru yola revan oluyoruz. Yıllardır aklımızda olan Tire ya da ÖdemiÅŸ köftesi yemek ya da her ikisinden de yemek için yolumuzu Ä°zmir yerine, Selçuk’tan Tire yönüne çeviriyoruz. Yaklaşık 30 km’lik meyve aÄŸaçları içinden gidilen yemyeÅŸil bir yoldan ilerliyerek Tire’ye varıyoruz. Direkt HacıoÄŸlu Mangal’a vasıl olup masaya kuruluyoruz. Köfteler sipariÅŸ ediliyor. O enfes köfteler servis edilene kadar, masaya gelen o harika yoÄŸurdu kaşıklamaya baÅŸlıyoruz bile.

Tire köftesi, ince bir şişte kalem kalınlığında pişirilip, tereyağlı bir domates sosu üzerinde servis ediliyor. Üzerinde taptaze mis gibi maydanoz. İsterseniz yoğurtlu da servis edilebiliyor ama köfteleri soğuttuğundan tercih etmiyoruz. Bu enfes köfteleri, sosuna ekmeklerimizi bulayarak afiyetle mideye indiriyoruz.

Mekanın ortaklarından Kadir bey  köftenin yapılışı konusunda biraz ipucu veriyor. Sadece dana kıyması ve tuzdan müteşekkil olan bu köfteler, şişlere dizilip bir ızgara işleminden geçiyor ve sonrada su buharından geçiriliyor. Şişlerden sıyrılıp buzdolabında dinlendiriliyor. Siparişe istinaden tereyağında ısıtılıp servis ediliyor.

Lor üzerine dökülmüş karadut reçeli ile finali yapıyoruz. Bu da çok leziz. Tire içinde kısa bir ÅŸehir turundan sonra, Selçuk’a dönmek yerine ÖdemiÅŸ üzerinden Salihli’ye gitmeyi planlıyoruz. Aklımızda en azından yarım porsiyon da olsa ÖdemiÅŸ kebabı yemek var. Sonrada Salihlide kirazın hasını yemeÄŸi planlıyoruz.

ÖdemiÅŸe vardığımızda ise saat 18:00 olmuÅŸ ve gitmek istediÄŸimiz restaurant kapanmıştı. Artık Tire - ÖdemiÅŸ kebap karşılaÅŸtırma hevesimizi bir sonraki sefere bırakıyoruz. Ve mutlaka görülmesi gereken Bademli’nin o muhteÅŸem coÄŸrafyasından geçerek Salihli’ye varıyoruz. Aklımızca Ä°stanbul’da kilosunu 18 ytl’ye aldığımız Salihli kirazını üç beÅŸ ytl’den alıp çatlayana kadar yiyeceÄŸiz. Pehh hayal hepsi, zira Salihli’de bir dükkanda bile Salihli kirazını bulamıyoruz.

Oradan ise Manisa yerine UÅŸak üzerinden Ä°stanbul’a geliyoruz. Sabaha karşı varıp hemen uyku pozisyonu almamız ile gözümüzde Tire Köfteleri ve Salihli kirazları uçmaya baÅŸlıyor.

 

Knidos dönüşü, Datçaya yemek yemek üzere gelipte, aklımızdaki restaurantta, aklımızdaki yemeÄŸi bulamayınca doÄŸruca Zekeriya Sofrasına yöneldik. Knidos gezisi yorgunluÄŸu üzerine Zekeriya Sofrasında, mutfağı ve kalan yemekleri iyice ezberleyip, kaldırım üzerinde uzunca bir masaya kurulduk. Bu kalabalık kadro kalan yemeklerin nereyse tamamını sildi süpürdü. Çorbalar, EkÅŸili köfteler, patlıcanlı kebaplar, karnıyarık, yeÅŸil fasulye, kurufasulye, pilav, taze eriÅŸte, sütlaç… Hepsi de birbirinden leziz.

Datça denince hemen akla gelen iki “B”, Bal ve Badem alma niyetiniz varsa; Zekeriya Sofrasının hemen karşısında “Datça Kaya Bal Badem” sizleri bekliyor. Yıllardır Nazmi bey’e tatlı badem almak için gelirim. Müşteriye o güleryüzlü ve iÅŸtahlı davranışında en ufak bir azalma yok. Sanki dükkanı dün açmışta siz o dükkanın ilk müşterisisiniz.

Palamut bükünün bir hayli uzun bir plajı ve harika bir denizi var. Ve tabii ki Ilgın ağaçları altında serin restaurantları var.

Gene bir Palamut bükü dönüşünde gözümüze çarpan Kum Burnundaki “Samsun Pidecisi” hepimizin aklında kalmış, ertesi gün ne yiyelim sorusunun cevabında sanki herkez ağız birliÄŸi etmiÅŸcesine Samsun pidesi deyiverdi. Eee artık bir Palamut bükü gezisi kaçınılmaz oldu. Verilen deniz molası ardından ise ziyaret edilen tesiste acı bir sürpriz ile karşılaÅŸtık. Günlerden Temmuz başı olmasına raÄŸmen tesis sahibi pide ustasının yarın Samsun’dan gelip açılışı yapacağını söylüyor. Bir anda hepimiz yıkılıyoruz, ama pide yiyecektik ne olacak diye herkez birbirine bakıyor. Tesis sahibi suçlu çocuklar gibi, önce salata, makarna gibi bir ÅŸeyler öneriyor, ama homurdanmalar karşısında açık yüreklilikle koyun ortalarında bir yerde ara sokak içinde yer alan Olgun Pide’yi öneriyor. Hemen arabalara atlayıp, Olgun Pide’nin yolunu tutuyoruz. 1 - 2 dakika sonra pidecinin önünde arabalar parkedilmiÅŸ ve masalara kurulmuÅŸ oluyoruz.

Åženol Olgun 17 yıldır bu pideciyi ve hemen arkasındaki pansiyonu iÅŸletmekte imiÅŸ. Tesiste Pide ve Mantı bulunuyor. Dolaptaki mantılarda güzel görünmelerine raÄŸmen Åženol bey “ohoo ÅŸimdi mantının iÅŸi çok uzun sürer ben size en iyisi pide yapayım” diyerek çocukların mantı isteklerini savuÅŸturuyor. Pideler kısa bir bekleyiÅŸ ardından geliyor, lezzetli. Ayranlar ise büyük ve leziz.

Hepsinin üzerine Åženol bey’in Annesi tarafından hazırlanan “Damat Tatlısı”na sıra geliyor. Datça’nın yöresel bu tatlısı bir çeÅŸit bademli baklava. Eskiden yeni evlilerde, gelin kendi elleriyle hazırlarmış. Fakat yıllar ilerledikçe el emeÄŸi ile yapılan bu tatlı pek yapılmaz olmuÅŸ.

Pidelerin fiyatı makul fakat, damat tatlısının porsiyonu 10ytl ve bence biraz yüksek.

Åževval Sam 2008.

Grup bir anda darmadağın oluyor. Acıkanlar masaya oturuyor, çocuklar ve suyla oynamayı seven büyükler (!) nehrin içinde. Dere içinde ise ördekler ve helikopter böcekleri alımlı renkleriyle poz veriyorlar.

İlk yarım saat bu şekilde geçiyor. Artık ayaklar buz kesmeye başlayınca tekrar terlikler ayağa geçirilip masaya oturuluyor. Bu kez de ortalıkta kum gibi dolaşan servis görevlileri masaya uğramıyor, adeta kollarından çekerek masaya yönlendiriyoruz.

Mekanın tek ana yemeği alabalık. Herkez alabalık sipariş ediyor. Salata ve içecekler servis ediliyor. Zeytinyağlıların listesi servis görevlilerinin ağzından cımbızla alınarak bir kaç tane sipariş ediliyor. Alabalık tavalar servis edildiğinde ise mekanın haklı ünü pekişiyor. Dışı çıtır çıtır kızaran balıkların içi pişkin ve sulu olarak servis ediliyor. Çok çok lezzetli.

Marmaris ya da Datça’ya gidiyorsanız, bu sevimli tesisi ziyaret ediniz. O dışarıdaki kavurucu sıcaktan kurtulup serin bir mola, insanı zıpkın gibi yapıyor. Artık uykunuz açılmış dipdiri bir ÅŸekilde yola revan olabilirsiniz.

Fiyatları ise son derece makul. American Express kredi kartı vermeyin %5 lik bir komisyon talep ediyorlar, diğer kredi kartlarında sorun yok. Tuvaletler temiz.

Neredeyse tüm tostlarında sandviç ya da tost ekmeÄŸi alternatifi var. Biz özellikle “Dilli-kaÅŸarlı” için gidiyoruz. Bu tost öncelikle kaÅŸarlı tost gibi hazırlanıp, tosta en son füme dil eklenmekte. Görüntü ve lezzet olarak Arby’s gibi. Dil, sandviç’in hazırlanışı sırasında dilimlenmekte olduÄŸundan daha bir leziz olmakta. Zira dil çok hızlı bozulan bir gıda. (5 dakikada hemen renk olarak deÄŸiÅŸmekte. Yarım saatten sonra ise lezzetinde de deÄŸiÅŸiklik oluÅŸmakta). Rambo olarak adlandırılan amerikan salatalı sunumuda var.

Üzerine ise Leyla (çikolatalı muzlu tost) iyi gitmekte. Bir çeşit waffle lezzeti yaratmışlar. Deneyiniz.

Dilli-Kaşarlı ve Leyla 4,5 ytl. Rambo ise 5,5 ytl.

 

Bu kez akÅŸam üzeri daha güneÅŸ batmadan manzarayı yakalamak için Batur’u apar topar kurs’tan alıp Selda ile direkt burada buluÅŸtuk. Fakat manzaramızın yarısında iskeleye demirlemiÅŸ bir boÄŸaz vapuru vardı. O da manzaraya bir güzellik katmasına raÄŸmen olmamasını tercih ederdik.

Bu vapur yemeÄŸimizin neredeyse sonuna dek bize eÅŸlik etti. Ta ki tatlılara kadar. Tam tatlılarımız gelirken, halatlarını çözdü ve gürültülü bir ÅŸekilde iskeleden uzaklaÅŸmaya baÅŸladı. Bu aynı bir tiyatro oyununda perdenin açılışına benziyordu. Zira vapur giderken o boÄŸazın ve BoÄŸaz köprüsünün ihtiÅŸamlı manzarası aynı bir tiyatro’nun dekorları gibi ortaya çıkıyordu. (Tabii BoÄŸaz köprüsünün o iÄŸrenç ışıklandırmasını saymazsak. Koskoca Sabancı kulelerinin de yanar dönerli bu alaturka zevk ile donatılması ise ayrı bir ironi)

Ä°skele’nin o enfes lakerdası ile baÅŸladık. Balık pazarına ihanet etmek istemem ama daha güzel. Deniz börülcesi, kalamar, tereyağında karides ve bir kaç meze daha geldi. Hepsi de çok lezizdi, ya da biz manzaraya bakmaktan hipnotize olmuÅŸtuk.

Lagos şiş ve Barbun sipariş ettik. Lagos enfesti. Barbunları özellikle çok iri olmayanlarından sipariş etmiştik ama biraz koku vardı ve pek iyi pişirilmemişti.

Ortaya gelen taptaze sızma zeytinyağı ve limon ile hallenmiş roka dağı yediklerimiz ve içtiklerimizin yanında harika gidiyordu.

Üzerine dondurmalı irmik helvası ve sufle aldık. İrmik helvası çok lezizdi. Sufle ise lezzetli fakat pek alışmadığımız gibiydi. Dışının kekimsi yapısı iyiydi fakat içindeki çikolata çok sıvı kalmıştı. Ama lezzet açısından güzeldi.

Dikkat hesap çok pahalı balıkçılar sınıfına giriyor.

Not: Klasik olarak yaptığım, yediklerimizin fotoğraflarını çekemedim. İki sebebi vardı, birincisi yemeklere çok hızlı girdik, ikincisi ise aklıma geldiğinde arka masamızda tiyatro ve müzik dünyasının çok popüler bir çifti yemek yemekteydi, onları irrite etmek istemedim.

Hemen Çiçek Pasajı’nın giriÅŸinde yer alan bu restaurant, daha doÄŸrusu “Åžarapevi” epeydir denemek istediÄŸim bir yerdi. Restaurant’nın alt katında Tophaneye kadar uzanan bir su geçidinin sarnıç bölümü olduÄŸundan da çok merak ediyordum.

Ä°stiklal’de öğlende serseri mayın gibi restaurant ararken algıda seçicilik olduÄŸundan sanırım ayaklarım kendiliÄŸinden “Åžarabi”den içeri giriverdi. İçeride hiç müşteri yoktu. Servis veren görevliden alt sarnıç katına servis alabilirmiyim dedim, görevli ise sadece akÅŸamları servise açılıyor, mümkün deÄŸil yanıtını verdi. Bunun üzerine hemen giriÅŸte cam kenarındaki bir masaya kuruldum. SipariÅŸ olarak kavrulmuÅŸ sebze üzeri incik, ege salatası ve bir kadeh’te ÅŸef’in önerisiyle Kalecik karası sipariÅŸ ettim. Ve beklerken Ä°stiklal’deki o mahÅŸeri kalabalığın başımı döndürmesine engel olmak için, BB’de “Brickbreaker” oynayarak başımı döndürüyordum.

Güzel ve taze malzemeyle hazırlanmış lezzetli bir salata geldi, fakat İncik için aynı şeyi söylemem pek mümkün değil. Son derece sert olmuştu. Pek yenesi değildi. Bayağı bir boğuşma sonucunda üzerindeki etlerin ancak %60 kadarını yiyebildim.

Benim orada bulunduğum süre içinde yani 12:15 ile 12:55 arasında hiç müşteri gelmedi. Hesap geldiğinde ise bu müşteri durumu netlik kazandı, zira yediklerim 51 ytl tutmuştu.

Ä°ngiltere Kraliçe’sinin uçak gemisinin de tam Karaköy’e demirlediÄŸi sırada, olta balıkçıları Kraliçe’nin gemisi ile ilgili türlü espriler üretirken, ben de öğlen Karaköy Balıkçısı‘nda enfes balık çorbası üzerine kağıtta LevreÄŸi tüketmiÅŸ ve tatlı ihtiyacımı karşılamak üzere Karaköy GüllüoÄŸlu’nun yolunu tutmuÅŸtum.

GeniÅŸ bir aileye sahip olan GüllüoÄŸlu ailesinde tahminimce tüm aile baklavacılık yapmakta. Zira çevremizde ne kadar çok GüllüoÄŸlu var. Nejat, Faruk, Nuray, Mehmet GüllüoÄŸlu baklavacıları. Bunlar benim bildiklerim. Nadir ve Ömer ise Babalarının yanında kalmışlar. Burasının lezzet farkının yanında logosu da, diÄŸer GüllüoÄŸlu Baklavacılarından ayırt edilmesini saÄŸlıyor. DiÄŸerlerinde geleneksel olarak “Hitit GüneÅŸi” kullanılırken, Karaköy GüllüoÄŸlu, “Galata Kulesi” kullanmakta. Nedendir bilmiyorum ama; maÄŸazanın alamet-i farikasına (Melih Gökçek’e benzerliÄŸi yüzünden beni irrite eden) Nadir Güllü’nün siluetini de eklemisler.

Ama Karaköy GüllüoÄŸlu’nun yeri baÅŸka. Åžubesi yok. Ãœretim ve yönetim kurulduÄŸu günden beri Mustafa Güllü’de. Hatta aÅŸağıdaki fotoÄŸrafta arkada kasada silik ÅŸekilde görünen kiÅŸi ta kendisi. Ä°ÅŸini bu derece seven bir patronun elinden tabii ki dünyanın en güzel baklavaları çıkmakta.

Kesinlikle midenizi kaynatmayan, şekeri tam dozunda, hıyır hıyır hatta çoğu kez daha ılık (100 metre ötedeki tesiste üretiliyor) enfes bir baklava.

Yeri ise çok kolay ve kesinlikle park derdi yok, çünkü tam Karaköy katotoparkı altında. En eski GüllüoÄŸlu olmalarına raÄŸmen, tüm domainleri diÄŸer GüllüoÄŸlu’larına kaptıran Karaköy GüllüoÄŸlu’nun web sitesi www.gulluoglu.biz

Kaburga dolması diyince insanın aklına ağır bir yemek hissi gelmekte, ama öyle değil. Kaburga iç pilav ile doldurulup dikildikten sonra buharda pişmekte ve daha sonrada fırınlanmakta. Bu yüzden de yağ kokusu yok. Masaya iri bir tabakta gelen yemek garsonun mahir ellerinde kemiklerinden ve yağlarından arındırılmakta. Üzerine ise, kırmızı biberli et suyu gezdiriliyor ve size ise sadece bu leziz yemeği yemek kalıyor.

Mekanın diğer bir özel yemeği olarak sunulan haşlama içli köfte ise, beni içindeki baharatlar nedeniyle pek tatmin etmedi. Bir de sanırım haşlanıp dondurulmuş ve siparişe istinaden buharda ısıtılmakta. Zira içli köfte içinde yer yer soğuk kısımlar vardı.

Bumbar dolması ise ancak benim gibi bir gurman’ın yiyebileceÄŸi bir yemek. Yanında ayran ve nar ekÅŸili salata iyi gidiyor. Bumbar, lezzetli ama herkeze de tavsiye etmem.

Ve finali üzeri tarçınlı irmik helvası ve çay ile yapıyorum.

Genelde temiz ve hijen bir görüntü veren mekanda yediklerim için 35 ytl hesap ödüyorum.